ตอนที่ 5 เจียงสือที่ถูกคนตระกูลซ่งมองข้ามรู้สึกหดหู่

เมื่อเห็นนางเดินไปได้สองก้าวแล้วหันกลับมาโบกมือให้ตนเงียบ ๆ พร้อมกับขยับปากพูดโดยไร้เสียง ในใจเขาก็พลันลิงโลดยินดีขึ้นมาอีกครา

ชิงเหอกับพี่สะใภ้สองคนยกอ่างไม้เดินมุ่งหน้ากลับบ้าน

หลิ่วเซิงที่ริมแม่น้ำจ้องมองแผ่นหลังของนาง ชั่วขณะหนึ่งถึงกับทำตัวไม่ถูก นางอยากแต่งงานให้ตนมาโดยตลอดมิใช่หรือ ไฉนจู่ ๆ จึงเปลี่ยนไปได้เล่า

หลิ่วเซิงไม่มีทางคิดฝันเลยว่า เพียงแค่ชั่วพริบตาที่พลัดตกแม่น้ำ ดวงจิตภายในของชิงเหอก็ถูกผลัดเปลี่ยนไปเสียแล้ว

ซ่งอวี้เหยามองดูชิงเหอที่เดินไกลออกไป มุมปากยกยิ้มอย่างผู้มีชัย—ซ่งชิงเหอ หลิ่วเซิงเป็นของข้าแล้ว เจ้าคู่ควรแค่ไปใช้ชีวิตกับเจ้าคนยากจนผู้นั้นเท่านั้น

วันหน้าข้าจะได้สวมใส่ผ้าแพรพรรณ ยามออกไปข้างนอกก็นั่งรถม้า—ส่วนเจ้าก็จงเป็นเหมือนชาวบ้านชั้นต่ำพวกนี้ สวมเสื้อผ้าฝ้ายหยาบทำงานตรากตรำในผืนนาไปเสียเถิด