บทที่ 98: ถ้าถึงตอนนั้นเธอเล่นจนเบื่อ

บทที่ 98: ถ้าถึงตอนนั้นเธอเล่นจนเบื่อ

แน่นอนว่าคุณย่าเสิ่นเข้าข้างเสิ่นเหยียน

แต่ที่พูดแบบนั้นก็เพราะเข้าข้างเสิ่นเหยียนและหวังให้เขามีชีวิตที่ดีขึ้น

ภายนอกเธอเหมือนกำลังตำหนิเสิ่นเหยียน แต่ซูจิ้นกลับยืนขึ้นพูดแทนเขา

“จริงสิ คุณย่า เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว”

จู่ ๆ เสิ่นเหยียนก็ค่อย ๆ เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงของคุณย่าเสิ่น

พอได้ยินคำพูดนี้ คุณย่าเสิ่นก็พอจะเข้าใจว่าเสิ่นเหยียนรู้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่หลานแท้ ๆ ของเธอ

“ถ้าเธออยากกลับบ้าน ฉัน...”

“ใครจะกลับกัน? ฉันมีคุณย่าแค่คนเดียว ส่วนคนอื่นฉันไม่อยากรู้จักและไม่อยากนับญาติด้วย”