บทที่ 97: นายอยากได้อะไร?

บทที่ 97: นายอยากได้อะไร?

“???”

เสิ่นเหยียนถึงกับมึนงงไปหมด ไม่ใช่ว่าเธอจะจัดการเขาหรอกเหรอ?

แล้วนี่มันเรื่องคุกเข่าขอโทษอะไรกันอีก?

นี่ซูจิ้นตัวจริงใช่ไหม? หรือเขากำลังฝันอยู่??

เมื่อเห็นเสิ่นเหยียนไม่พูดอะไร ซูจิ้นก็ค่อย ๆ ขยับเข่าขาวผ่องของตัวเองต่อไป ไม่สนใจเลยว่าพื้นโรงพยาบาลจะทั้งเย็นทั้งแข็งแค่ไหน

เธอขยับมาถึงข้างขาเสิ่นเหยียน แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาคู่งามที่เริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“เป็นฉันเองที่ไม่ควรเชื่อคำพูดของกู้ชิงเสวี่ย ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ฉันสาบาน ต่อไปนี้ฉันจะไม่สงสัยนายอีกเด็ดขาด!!”

เธอรู้ตัวแล้วจริง ๆ ว่าตัวเองทำผิด...