บทที่ 57: ทำไมถึงปิดบังฉัน?

บทที่ 57: ทำไมถึงปิดบังฉัน?

“ซูจิ้น? เธอ...”

เสิ่นเหยียนยังพูดไม่ทันจบ ซูจิ้นก็เดินผ่านเขาเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าเย็นชา

เสียงปังดังสนั่น ประตูห้องถูกปิดกระแทกอย่างแรงจนเสิ่นเหยียนอดกลัวไม่ได้ว่าประตูจะรับแรงของซูจิ้นไม่ไหวและระเบิดออกมา!

เวลานี้ ซูจิ้นก้าวขาเรียวยาวตรงเข้าไปอย่างเงียบงัน ก่อนถอดนาฬิกาสีเงินออกจากข้อมือแล้วพันไว้รอบนิ้วมือ

นาฬิกาเรือนนั้นเปลี่ยนสภาพเป็นสนับมือสุดดุดันในพริบตา!

“เธอ...เธอเป็นใคร?! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!!!!”

เจี่ยงเยี่ยนมองหญิงร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างช้า ๆ ก็เสียขวัญไปทันที

แววอำมหิตและความเย็นเยียบในดวงตาคู่งามของซูจิ้นเป็นสิ่งที่เจี่ยงเยี่ยนไม่เคยพบเห็นมาก่อน ขนที่แผ่นหลังของเธอพลันลุกชัน!