เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 436
"อาลี่ อย่าทิ้งผมไป"
โจวเซิงเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ใช้นิ้วเรียวยาวจับชายแขนเสื้อของเธอไว้เล็กน้อย ก่อนจะเขย่าเบาๆ พลางส่งเสียงออดอ้อนแผ่วเบา
เจ้าหมอนี่ ช่างไม่สามารถอยู่ห่างจากเธอได้แม้แต่วินาทีเดียว เจียงลี่ไม่ได้โกรธ เพียงรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็อดรู้สึกพอใจอยู่ลึกๆ ไม่ได้
ความพึ่งพาและความไว้วางใจที่โจวเซิงมีต่อเธอ ราวกับว่าในโลกทั้งใบมีเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น
"ถ้าคุณง่วงก็กลับไปนอนก่อน ฉันจะกลับไปเร็วๆ นี้" เจียงลี่เห็นเขาง่วงจนศีรษะโงนเงนไปมา ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเขาอาจเผลอหลับระหว่างเดิน
โจวเซิงส่ายหน้าอย่างแรง ความง่วงงุนจางหายไปบ้าง ดวงตาดำขลับกลับมามีความแจ่มใสขึ้นเล็กน้อย แววตายังคงเหมือนเช่นเคย เขาจ้องมองเธออย่างตั้งใจแล้วพูดว่า "ผมไม่ง่วง ผมอยากอยู่กับอาลี่ ตลอดไป"
คำพูดของเขาขาดๆ หายๆ ไม่ต่อเนื่องกันนัก
เจียงลี่ชินเสียแล้ว
ตอนเด็กๆ เขาแทบไม่เคยพูดอะไรเลย ต่อให้พูดออกมา ก็มีเพียงคำสองคำที่เอ่ยออกมาทีละคำเท่านั้น ตอนนี้ถือว่าดีขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยก็สามารถพูดได้ยาวขนาดนี้ และถ่ายทอดความคิดของตัวเองออกมาได้