เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437
เจียงลี่ยกมือขึ้นบังดวงตาของเขา น้ำเสียงงัวเงียเต็มไปด้วยความง่วงงุนจนฟังแทบไม่ชัด
"รีบนอน... ไม่อย่างนั้นจะไม่ให้เจ้านอนตรงนี้แล้วนะ"
เมื่อสิ้นเสียง ขนตาของเด็กหนุ่มก็สั่นไหว ปัดผ่านฝ่ามือของนางจนเกิดความรู้สึกคันยุบยิบ เขาหลับตาลงทันที ก่อนตอบเสียงเบา "ผมนอนแล้ว อาลี่"
เจียงลี่ไม่ได้ยินเสียงของเขาชัดเจนอีกต่อไปแล้ว มือของนางก็ไม่ได้ชักกลับ ยังคงวางปิดดวงตาของเขาอยู่ในท่าเดิม จากนั้นก็นอนตะแคงหลับไปในทันที
ฝ่ามืออุ่นร้อนปกคลุมดวงตาทั้งสองข้างของโจวเซิง ไออุ่นแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาขยับเข้าหาอีกฝ่ายเล็กน้อย ยิ่งเข้าใกล้ไออุ่นนั้นมากขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราท่ามกลางความอบอุ่น
……
ภายในบ้านหลังหนึ่งใกล้ศาลบรรพชน
ทั้งสามคนพักอยู่ในห้องเดียวกัน ชายหนุ่มผมทำสีไฮไลต์ที่เดินนำหน้ากวาดตามองบ้านซอมซ่อที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างรังเกียจ ก่อนขมวดคิ้วกล่าว "สถานที่บ้าอะไรกันเนี่ย ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นห้วงลึกชั้นลึก"
หญิงสาวศีรษะเกลี้ยงเกลา ใบหน้าคมคายดูองอาจเอ่ยเสียงเรียบ "ห้วงลึกชั้นลึกเกี่ยวอะไรกับสภาพแวดล้อมด้วย พวกเราเพิ่งเข้ามาก็ถูกอสูรผีโจมตีแล้ว ตอนนี้เสียคนไปหนึ่งคน"