เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 434
นอนตัวตรงแน่วแน่ราวกับก้อนหินก้อนหนึ่ง
เจียงลี่ง่วงจนแทบขาดใจ เด็กย่อมต้องการนอนมากเป็นธรรมดา ยิ่งตอนนี้หลังจากไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมานอนบนเตียง นางก็แทบลืมตาไม่ขึ้น อุณหภูมิในยามค่ำคืนของเดือนพฤษภาคมค่อนข้างต่ำ เวลานอนจึงต้องห่มผ้า แต่นางเป็นคนขี้ร้อน จึงใช้ผ้าห่มผืนบาง
ทว่าโจวเซิงมีร่างกายเย็น ๆ นางจึงหลับตาลง ดึงผ้าห่มไปคลุมให้เขาด้วย พลางกำชับไปด้วยว่า "นอนจนถึงเช้าแล้วค่อยกลับห้องตัวเอง เข้าใจไหม? อย่าให้แม่ของฉันรู้เด็ดขาด"
ในยุคสมัยนี้ ชายหญิงยังไม่อาจนอนร่วมเตียงกันได้ แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะยังเป็นเด็กก็ตาม
น้ำเสียงของนางอู้อี้เจือความง่วงงุนอย่างหนัก แตกต่างจากตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง นี่เป็นครั้งแรกที่โจวเซิงได้เห็นท่าทางของนางยามหลับใหล
โจวเซิงขยับตัวเพียงเล็กน้อย ค่อย ๆ พลิกกายหันหน้าเข้าหานาง เจียงลี่ชอบนอนตะแคง ใบหน้าแนบกับหมอน ลมหายใจสม่ำเสมอและแผ่วเบา
ตอนแอบมองนางในเวลากลางวัน ส่วนใหญ่เขามักเห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง แต่ตอนนี้แตกต่างออกไป ดวงตากลมดำสนิทของเขาสะท้อนภาพร่างของนางไว้ทั้งร่าง
โจวเซิงไม่ยอมหลับตา เขาอยากมองนางอยู่อย่างนี้ไปเรื่อย ๆ
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกับนาง เขาก็คิดเช่นนี้มาตลอด