เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 433
เจียงต้าเหอ ผู้เป็นพ่อเลี้ยงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ดวงตาพลันเบิกกว้าง ใบหน้าขรึมลง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้าไปหาเธอ เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังของนางขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังหิ้วลูกสุนัข แล้วลากตัวออกไปทันที
ท่าทางของเขาดูราวกับตั้งใจจะสั่งสอนชุนเฟินให้หลาบจำอย่างหนัก
ชุนเฟินเองก็ถูกทำให้ตกใจจนร้องไห้โฮ สองขาดิ้นเตะไปมา พร้อมส่งเสียงกรีดร้องราวกับไก่ถูกเชือด
"อ๊า อ๊า อ๊า ข้าผิดไปแล้ว... อาต้าเหอ..."
เจียงลี่ "..."
นางรีบเอ่ยเรียกพ่อเลี้ยงให้หยุด "ท่านอา"
ฝีเท้าของเจียงต้าเหอชะงักลง ใบหน้าที่มืดครึ้มด้วยความโกรธพลันกลับมาอ่อนโยนดังเดิมเมื่อหันมาหานาง เขาเอ่ยเสียงเบา "ลี่ลี่ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านอาเถอะ ท่านอาจะไม่ปล่อยคนที่ทำร้ายเจ้าไปแม้แต่คนเดียว"
เจียงลี่ส่ายหน้าแล้วกล่าว "แต่หลังจากนี้ข้ากับท่านแม่ก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่นะเจ้าคะ ท่านอา"
พ่อเลี้ยงที่ออกหน้าเรียกร้องความเป็นธรรมแทนนางถือเป็นเรื่องดี แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจทำร้ายเด็กเหล่านี้ให้บาดเจ็บสาหัสจริง ๆ ได้