เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 432
เจียงลี่เกลียดวันฝนตก
สายฝนทำให้ร่างกายเปียกชุ่ม เสื้อผ้าแนบติดเนื้อเหนอะหนะ ทั้งเปียกทั้งชื้น ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างยิ่ง
ท้องฟ้ามืดครึ้มลง ไร้แสงแดด ทุกอย่างดูหม่นมัว สายตาถูกบดบัง มองเห็นได้เพียงสิ่งที่อยู่รอบตัว แต่ไม่อาจมองเห็นสิ่งที่อยู่ไกลออกไป
ผืนป่าภูเขาทอดตัวซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา หมอกฝนแผ่ปกคลุมไปทั่วป่า นอกจากเสียงฝนตกซ่าๆ และเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้แล้ว เธอก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีก
สำหรับคนที่เพิ่งมาถึงป่าทึบแห่งนี้เป็นครั้งแรก ย่อมไม่มีทางหาทางลงจากเขาเจออยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเป็นเพียงเด็กอายุหกขวบ พุ่มไม้สูงยิ่งกว่าตัวเธอเสียอีก จึงยิ่งหลงทางอยู่ในนี้ได้ง่ายขึ้น
สายฝนในเดือนพฤษภาคมตกกระทบร่างกายจนหนาวเหน็บ หากร่างกายอ่อนแอของเจียงลี่เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะมีชีวิตไม่ถึงคืนนี้ และต้องหนาวตายในป่าแห่งนี้
เด็กพวกนั้นมีเจตนาร้ายที่แฝงอยู่ในความไร้เดียงสา วิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อคนนอกก็เพียงแค่ทิ้งอีกฝ่ายไว้บนเขา ปล่อยให้เป็นตายร้ายดีตามยถากรรม เจียงลี่ไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องนี้ จะพูดให้ถูกก็คือ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเด็กวัยเดียวกันจะมีจิตใจชั่วร้ายได้ถึงเพียงนี้
เธอตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ต่อไปในอนาคต จึงคิดจะทำความรู้จักและสนิทสนมกับเด็กพวกนั้น ไม่เคยคิดในแง่ร้ายกับใคร เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ที่ผ่านมาในชีวิตของเธอด้วย