เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 429
เจียงลี่เพิ่งเคยปีนเขาเป็นครั้งแรก เส้นทางขึ้นเขาแตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้มาก ทางลาดชันอย่างยิ่ง พื้นผิวมีเศษหินทรายเกาะอยู่เป็นชั้น ๆ ทำให้เหยียบแล้วค่อนข้างลื่น ลมบนภูเขาพัดมาเป็นระลอก ราวกับแทรกตัวผ่านซอกหิน ส่งเสียงหวีดหวิวประหลาดคล้ายเสียงร้องโหยหวนของภูตผี
ตามหลักแล้ว สถานที่แบบนี้ย่อมต้องมีสัตว์อสูรภัยพิบัติอาศัยอยู่แน่นอน แถมยังต้องเป็นสัตว์อสูรภัยพิบัติระดับสูงด้วย ทว่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในภูเขาจนถึงตอนนี้ พวกเธอกลับยังไม่พบสัตว์อสูรภัยพิบัติแม้แต่ตัวเดียว
เป็นเพราะการมีอยู่ของหัวใจแห่งโลหะ เมื่อสัตว์อสูรภัยพิบัติได้กลิ่นอายของเทพเจ้า พวกมันก็พากันหนีเตลิดไปทั่ว จะกล้าปรากฏตัวต่อหน้าพวกเธอได้อย่างไร
เจียงลี่ไม่ได้ปีนขึ้นไปบนยอดเขารวดเดียวเหมือนคนทั่วไป เธอปีนไปสักพักแล้วจึงหยุดพักเป็นระยะ
หลังจากเลื่อนขั้นสู่ระดับหลอมเนื้อ ผิวหนังของเธอเมื่อสัมผัสแล้วยังคงไม่ต่างจากเมื่อก่อน แต่ในความเป็นจริง ผิวหนังของเธอแข็งแกร่งจนแม้แต่มีดหรือปืนก็ทำอะไรไม่ได้ ความสามารถในการต้านทานความหนาวเย็นและความร้อนเพิ่มขึ้นถึงขีดสุด ต่อให้ลงไปแช่ในลาวาหรือแก้ผ้าลงไปว่ายน้ำในสระน้ำเย็นจัด ผิวหนังก็ยังทนรับได้
แม้แต่สารพิษก็ยังซึมเข้าสู่ผิวหนังและเนื้อของเธอได้ยาก เว้นแต่จะเป็นพิษที่ปล่อยออกมาจากอสูรผีหรือสัตว์อสูรภัยพิบัติระดับกลางถึงระดับสูง ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อเธอได้บ้าง ส่วนพิษธรรมดานั้นไร้ประโยชน์ เพราะผิวหนังของเธอมีความสามารถในการต้านพิษเช่นกัน
นี่คือข้อดีที่ได้รับจากการหลอมผิว