เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 430
ดังนั้นซู่ชินจึงไม่อาจกักขังนางไว้ข้างกายได้เช่นกัน
ระยะเวลาที่นางอยู่ในห้วงลึกนับวันยิ่งยาวนานขึ้นเรื่อย ๆ นางไม่เคยเรียกต้นกำเนิดโลกอื่นออกมาอีกเลย ทั้งยังเรียนรู้การใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์ธรรมดาร่วมกับมัน ทุกเช้าพากันเดินเล่น อาบแสงแดด และชมดวงดาว...
นางไม่เคยเอ่ยปากว่าจะจากที่นี่ไป ทั้งไม่เคยร้องขอหัวใจแห่งโลหะจากมันด้วย
ยิ่งเป็นเช่นนี้ ซู่ชินก็ยิ่งเจ็บปวดใจ
เทพเจ้าที่ค่อย ๆ ตื่นรู้และมีอารมณ์ความรู้สึกอย่างสมบูรณ์ ในที่สุดก็เข้าใจคำพูดที่นางเอ่ยบนยอดเขาในวันนั้น
"อาชิน ดวงจันทร์ไม่อาจปรากฏอยู่ตลอดไปได้ เช่นเดียวกับตอนนี้ที่ท้องฟ้ามืดมิดและไร้แสงอาทิตย์"
ดวงจันทร์ไม่อาจลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าตลอดกาล เช่นเดียวกับนางที่ไม่อาจอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล
นางกับต้นกำเนิดโลกก็เหมือนดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ เป็นเส้นขนานสองเส้นที่ดำรงอยู่โดยไม่มีวันบรรจบกัน
นับตั้งแต่วินาทีที่มันตกหลุมรักนาง การพลัดพรากก็ถูกกำหนดไว้แล้ว