เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 428
เจียงลี่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยหางตา ก่อนเอ่ยถาม "มีอะไร?"
การฝึกฝนของเธอไปขัดหูขัดตาอีกฝ่ายตรงไหนกัน? หรือเป็นเพราะตอนทำอาหารเธอไม่ได้เข้าไปช่วย?
ซู่ชินเองก็ไม่รู้ว่าตนกำลังโกรธเรื่องอะไร แต่กลับโกรธยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาเสียอีก เพียงแค่เห็นเธอกลับกลายเป็นท่อนไม้แล้วแนบชิดกับหัวใจแห่งไม้เพื่อฝึกฝนอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้โกรธไม่ใช่เรื่องที่ก่อนหน้านี้เธอใช้วิธีนี้หลบหนีและซ่อนตัวจากตน แต่เป็นเพราะเธอเรียกต้นกำเนิดโลกแห่งไม้ออกมาต่างหาก
อีกฝ่ายอยากจะถามว่า ทั้งที่ตนก็อยู่ตรงนี้แล้ว ทำไมยังต้องเรียกต้นกำเนิดโลกอื่นออกมาอีก? เธอชอบหัวใจแห่งไม้มากขนาดนั้นเลยหรือ? มีเวลาเพียงนิดเดียวก็ยังต้องเรียกมันออกมา? จงใจยั่วโมโหตนใช่ไหม อยากทำให้ตนโกรธจนตายเลยหรืออย่างไร
ตนกำลังจะโกรธตายอยู่แล้วจริง ๆ
ซู่ชินผู้หยิ่งทะนงไม่มีทางกล่าวโทษเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเธอเด็ดขาด เพราะนั่นไม่สมกับฐานะอันสูงส่งของเทพอย่างตน
อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะมองเธอ เพียงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนนั่งลงข้างโต๊ะอาหารแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ว่าหิวจนแทบตายแล้วหรือ? กินข้าว!"
อีกฝ่ายไม่พูด เจียงลี่ก็คร้านจะคาดเดาความคิดของเขา เธอจึงนั่งลง ล้างมือแล้วเริ่มกินอาหาร
เธอคีบกับข้าวขึ้นมาคำหนึ่ง ใส่ปากลองชิม ทันใดนั้นก็ชะงักไป