เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 409
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างไม่ได้งดงามอะไรเลย มีเพียงผืนดินแตกระแหงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา พื้นดินราวกับถูกเปลวเพลิงเผาจนกลายเป็นสีเหลืองไหม้ปนดำ คลื่นความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่าพลิ้วไหวอยู่ในอากาศ แม้ดวงอาทิตย์จะถูกบดบังด้วยเมฆสีเทา อุณหภูมิก็ยังคงร้อนระอุ ภายในรถมีเครื่องปรับอากาศ ลมเย็นพัดออกมาจากช่องระบายอากาศ ตัดกับอุณหภูมิภายนอกอย่างสิ้นเชิง
เจียงลี่ไม่เข้าใจว่าทำไมห้วงลึกแห่งนี้ถึงมีรถยนต์ แถมยังมีเครื่องปรับอากาศอีกด้วย ทั้งที่เทคโนโลยีภายในสถานีเผาศพยังล้าหลังมากแท้ ๆ
ดูเหมือนว่าพัฒนาการทางเทคโนโลยีภายในเมืองกับภายนอกจะแตกต่างกัน
พื้นถนนขรุขระไม่น้อย ล้อรถแล่นผ่านจึงเกิดแรงกระแทกเป็นระยะ เจียงลี่คุ้นชินกับการนั่งรถที่สั่นสะเทือนเช่นนี้ แต่ฉีเส้าเจ๋อที่นั่งอยู่แถวกลางกลับไม่คุ้นเคย เขาถูกแรงกระแทกจนสะดุ้งตื่น ก่อนจะบ่นไม่หยุด
"ฉันแทบจะอาเจียนออกมาอยู่แล้ว" เขาบ่นเสียงดังไม่น้อย
แม้แต่อวี๋เจาเจาที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังถูกเสียงของเขาปลุกให้ตื่น เธอลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถามหัวหน้าทีมว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงที่หมาย
ฉู่เย่าตอบว่า "ก่อนฟ้ามืดคงไปไม่ถึงข้างหน้าเรามีหมู่บ้านร้างอยู่แห่งหนึ่ง คืนนี้พักค้างที่นั่นกัน"
อวี๋เจาเจายังไม่ทันได้พูดอะไร ฉีเส้าเจ๋อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยกมือขึ้นขยี้ผมสั้นสีทองอย่างแรง พลางบ่นด้วยความไม่พอใจ "คืนนี้ต้องนอนกลางแจ้งอีกแล้วเหรอ... ฉันอยากกลับบ้าน ข้างนอกร้อนก็ร้อน เหม็นก็เหม็น ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ"