เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397
พระองค์ผนึกวิญญาณของเจียงอวี๋เอาไว้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือทุกสิ่งทุกอย่างของมัน ล้วนไม่อาจส่งผลกระทบต่อพระองค์ได้
แต่เจียงลี่กลับเชื่อคำพูดของพระองค์ กิ่งไม้เหล่านั้นไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแค่พันรอบตัวเธอจนรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยเท่านั้น ภาพจำของเธอที่มีต่อกิ่งไม้ซึ่งงอกออกมาจากร่างของพระองค์ ล้วนเป็นภาพกิ่งไม้ที่พันรัดแขนขาของมลทินอาถรรพ์ราวกับลวดหนาม ก่อนจะฉีกร่างพวกมันจนกลายเป็นละอองเลือด
เมื่อนึกถึงกิ่งไม้สีเขียวสดที่เพิ่งพันรอบเอวของเธอเมื่อครู่ มันทั้งนุ่มนวลและเรียวยาว แรงที่ใช้ก็เบามาก ไม่มีความก้าวร้าวแม้แต่น้อย แตกต่างจากสิ่งที่เธอเคยเห็นก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ไม่นึกเลยว่ากิ่งไม้พวกนี้จะมีสองด้าน
เธอคิดไปเองว่าคงเป็นเพราะความรู้สึกของเจียงอวี๋ที่ยังหลงเหลืออยู่
แสงสนธยาเริ่มปกคลุมทั่วฟ้า
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก
เจียงลี่มองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึงในความงดงาม
แม้แต่ก่อนข้ามมิติมา เธอก็ไม่เคยตั้งใจออกไปชมพระอาทิตย์ตกเลยสักครั้ง