เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396
ภายใต้ความช่วยเหลือของเขา เจียงลี่ก็กลับมายังเขตเมืองชั้นในของเมืองเสวี่ยมู่ได้ในพริบตา
แม้จะเรียกว่าเขตเมืองชั้นใน แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นเพียงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่มีกำแพงสูงล้อมรอบ ลำต้นของมันใหญ่โตจนมองไม่เห็นขอบเขต สูงเสียดฟ้าราวกับแทงทะลุท้องนภา จนไม่อาจมองเห็นยอดไม้ได้ เห็นเพียงกิ่งก้านอยู่ไม่กี่กิ่งเท่านั้น ต้นไม้ต้นนี้ใหญ่โตอย่างเหลือเชื่อ กลางอากาศมีแสงสีเขียวเล็ก ๆ ล่องลอยอยู่ประปราย คล้ายหิ่งห้อย งดงามจนแทบสะกดลมหายใจ
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปทีละก้าว สัมผัสได้ว่าทั้งร่างกายและจิตใจได้รับการชำระล้าง ให้ความรู้สึกสบายและสงบอย่างยิ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงลี่ได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้ เธออยากอยู่ที่นี่ตลอดไป
ไม่อยากกลับไปยังโลกต่างมิติที่เต็มไปด้วยภัยอันตรายอีก ไม่อยากเผชิญภารกิจสังหารเทพที่ยากจะทำให้สำเร็จ และไม่อยากอยู่ในโลกที่อาจต้องสิ้นชีวิตได้ทุกเมื่อ
ขอเพียงเธออยู่ที่นี่ ก็ไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใดอีก
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เจียงลี่ก็พลันหันไปมองผู้ได้รับพรจากเทพ
"คุณกำลังสะกดจิตฉันอยู่หรือเปล่า?"
เขาค่อนข้างประหลาดใจที่ประสาทสัมผัสของเธอเฉียบคมถึงเพียงนี้ จึงไม่ได้ปิดบังและตอบไปตามตรง