เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 395
เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลังจัดการผู้ได้รับพรจากเทพเรียบร้อยแล้ว เจียงลี่ก็อุ้มเสี่ยวชุนมุดเข้าไปในตรอกซอกซอยที่สลับซับซ้อนและยุ่งเหยิง
บนร่างของนางมีบาดแผลน้อยใหญ่ เลือดซึมออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าจนแดงฉาน พลังกายและพลังจิตถูกใช้ไปมากเกินไป อวัยวะภายในแตกหักเสียหาย หากนางเป็นคนธรรมดา ป่านนี้คงกลายเป็นศพไปแล้ว
ผู้ได้รับพรจากเทพทั้งสองคนนั้นรับมือได้ไม่ง่ายเลย พวกสัตว์ประหลาดไม่โจมตีพวกเขา เจียงลี่จึงต้องระวังทั้งสัตว์ประหลาดและต่อสู้กับคนทั้งสองไปพร้อมกัน เดิมทีนางไม่อยากให้เสี่ยวชุนเข้ามาช่วย จึงกอดรัดมันไว้แน่นทั้งที่มันกระสับกระส่ายอยากช่วยนางเต็มที แต่เมื่อบาดแผลบนร่างนางหนักขึ้นเรื่อย ๆ เสี่ยวชุนก็หลุดจากอ้อมแขนของนางออกไปโดยตรง
สภาพของเสี่ยวชุนเองก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน มลทินสีดำแทบลุกลามไปทั่วทั้งร่าง ลมหายใจของมันอ่อนแรงลง อุณหภูมิร่างกายลดต่ำ แม้แต่เสียงหัวใจก็ไม่ได้ยินแล้ว มันนอนอยู่ในอ้อมแขนของนางอย่างรวยริน ดูท่าทางใกล้จะสิ้นใจเต็มที
สายตาของเจียงลี่จับจ้องไปยังลวดลายสีทองบนลำคอของมัน ซึ่งตอนนี้สูญเสียประกายแสงไปแล้ว ราวกับชีวิตของมันที่กำลังเลือนหายไปเช่นกัน
เสี่ยวชุนยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง ศีรษะที่ห้อยอยู่ด้านหนึ่งค่อย ๆ เงยขึ้น ก่อนจะส่งเสียงร้อง "ก๊า" เบา ๆ อย่างอ่อนแรง
ลำคอของเจียงลี่เจ็บแสบประหนึ่งมีใบมีดกรีด นางเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
"ฉันไม่เป็นไร...อย่าเพิ่งหลับ เสี่ยวชุน อย่าหลับนะ พวกเราจะกลับบ้านด้วยกัน"