กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265
เจียงลี่ "………"
เธอชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนรีบเดินไปที่ขอบแพไม้แล้วก้มมองลงไป น้ำทะเลลึกจนมองไม่เห็นก้นทะเล ทั้งยังไม่เห็นเงาของเสี่ยวชุนเลยแม้แต่น้อย
ขณะที่เจียงลี่กำลังเตรียมตัวลงน้ำไปช่วยไก่ตัวนั้น เงาดำสายหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นในน้ำทะเล ไม่นานเสี่ยวชุนก็โผล่พ้นผิวน้ำออกมา ในปากคาบปลาตัวใหญ่ที่ยาวกว่าท่อนขาของคนเอาไว้ตัวหนึ่ง ดูคล้ายปลาซ่ง ท้องสีขาวแบนบาง ส่วนเกล็ดบนหลังก็ดำสนิท
เธอช้อนตัวเสี่ยวชุนกับปลาตัวใหญ่ขึ้นมา เสี่ยวชุนสะบัดขนเปียกชุ่มของตัวเองสองสามครั้ง จากนั้นก็เงยคอขึ้นมองเธอ ก่อนจะกลับไปยังที่เดิมแล้วจิกขนมปังดำกินต่อ
ความจริงแล้วมันกินได้ทุกอย่าง ขอเพียงเป็นของกินก็ไม่เคยปล่อยให้หลุดมือ มักจะจิกกินจนเกลี้ยงในทันที