บทที่ 0017

บทที่ 17: ของทอดเสียบไม้ทำมือ

ถนนคนเดินที่ปูด้วยหินสีฟ้าค่อยๆ ถูกปกคลุมไปด้วยละอองฝน ราวกับถูกสวมทับด้วยผ้าแพร

ละอองฝนโปรยปรายปลิวว่อนภายใต้แสงไฟสีอบอุ่น สาดกระทบลงบนร่มจนเกิดเสียง “ซู่ซู่” แผ่วเบา

จ้าวหย่าเชี่ยนถือร่มก้าวเข้ามาขนาบข้างเขา ก่อนจะกะพริบตากลมโตแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ฉันเพิ่งจะคิดอยู่เลย ว่าจะโทรหาพี่ ถามว่าพกร่มมาหรือเปล่า ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอพี่พอดี”

“ขอบคุณนะ” ถังซ่งมองเธอและอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า

“ไม่ต้องเกรงใจจ๊ะ งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ”

“ร้านของทอดอยู่ไม่ไกล เดินตามถนนเส้นนี้ไปจนสุด แล้วเลี้ยวซ้ายไปอีกสามร้อยเมตรก็ถึงแล้วล่ะ”

บนถนนคนเดินผู้คนพลุกพล่านจอแจเต็มไปด้วยความคึกคัก ทั้งยังมีเสียงเพลงคลอเคล้าเคลีย

แต่ถังซ่งที่หลบอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน กลับรู้สึกสงบและผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด