บทที่ 295

บทที่ 295

วันที่ 29 เดือนสิบสอง เบื้องหน้าหอทงเทียนในเขตตำหนักหลักของสวนเป่ยชุน ซึ่งสูงตระหง่านและโอ่อ่าที่สุด บรรดาขุนนางในชุดขุนนางยืนสงบนิ่งเรียงรายอยู่สองข้าง

ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆเยือกแข็งลอยต่ำ เกล็ดหิมะขาวซีดถูกลมหนาวพัดม้วน หอบเสียงหวีดหวิวเฉียดผ่านหน้าเศวตฉัตรที่ประดับด้วยไหมหลากสี

ฟู่เสวียนเหมี่ยวนั่งตัวตรงบนพระที่นั่ง สวมฉลองพระองค์แขนกว้างและพระมาลาประดับพู่ห้อย 12 สาย ความเย็นชาและหยิ่งทระนงทั่วร่างกลมกลืนกับพายุหิมะ เขาทอดมองทางเดินยาวสุดลูกหูลูกตาอย่างสงบนิ่ง สีหน้าไร้คลื่นอารมณ์

ขุนนางผู้หนึ่งนำราชโองการสีเหลืองสว่างออกมา แล้วอ่านราชโองการแต่งตั้งฮองเฮาอันยืดยาว

เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่ยืนเรียงรายอยู่สองข้าง ต่างมีสีหน้าแตกต่างกันในตอนแรก ทว่ากลับถูกดึงดูดด้วยเสียงอ่านอันกังวานของขุนนางผู้นั้นไปทีละคนโดยไม่ได้นัดหมาย

ราชโองการแต่งตั้งฮองเฮาที่จักรพรรดิทรงร่างด้วยพระองค์เองนั้น นับแต่อดีตถึงปัจจุบันมีอยู่ไม่กี่ฉบับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า นอกจากผู้ร่างจะเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่แล้ว ยังเป็นคุณชายอันดับหนึ่งใต้หล้าผู้เลื่องชื่อทั้งด้านวรรณศิลป์และคุณธรรม

ราชโองการแต่งตั้งฮองเฮาฉบับยาวนับพันอักษรนี้ ดูคล้ายรวบรวมความรุ่งโรจน์ทั้งชีวิตของเขาไว้ในนั้น

แม้แต่ผู้สนับสนุนฮ่องเต้องค์เก่าที่หัวเก่าที่สุดก็จำต้องยอมรับว่า ตลอดพันปีที่ผ่านมา คงไม่มีราชโองการฉบับใดงามสง่า มั่นคง และเปี่ยมเสน่ห์ยิ่งกว่านี้อีกแล้ว