กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 294
แสงตะวันเพิ่งเริ่มจับขอบฟ้า นางฟางที่ตื่นแต่เช้าเป็นปกติชำระร่างกายเสร็จแล้ว นั่งตัวตรงอยู่บนเตียงหลัวฮั่น
ฟู่เสวียนเหมี่ยวตื่นก่อนนางฟางเสียอีก จนชวนให้สงสัยว่าไม่ได้นอนทั้งคืน เขามารออยู่นอกประตูเรือนหิมะตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ไม่ต่างจากคุณชายอันดับหนึ่งใต้หล้าในสมัยที่ยังอยู่จวนอัครมหาเสนาบดี หลังได้รับแจ้ง เขาจึงค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในประตูเรือนหิมะ หลังยืนรอมานานเกือบสองชั่วยาม
เมื่อเข้าไปในห้องด้านใน เขาก้มศีรษะ ก่อนคุกเข่าลงอย่างนอบน้อมตรงหน้าเงาร่างบนเตียงหลัวฮั่น ข้ารับใช้ในห้องพากันคุกเข่าตามฟู่เสวียนเหมี่ยวดุจคลื่นทะเล เสียงคุกเข่าดังกังวานต่อเนื่องเป็นระลอก
“ท่านแม่ต้องลำบากแล้ว” ฟู่เสวียนเหมี่ยวกล่าว
นางฟางหลับตานับลูกประคำบนข้อมือ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดที่ดังขึ้นตรงหน้า
“ฉานอวี่ปิดประตูปลีกวิเวกห้าวันเพื่อสวดภาวนาให้บ้านเมือง ละเลยท่านแม่ ถือเป็นความผิดใหญ่หลวงที่ยากจะชดเชย หากท่านแม่ต้องการลงโทษ ลูกไม่มีข้อแก้ตัวพ่ะย่ะค่ะ”
ฟู่เสวียนเหมี่ยวสวมฉลองพระองค์สีเหลืองอร่ามอันสูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า แต่กลับก้มศีรษะต่ำ วางท่าทีเคารพ แสดงสีหน้าสำนึกผิดอย่างจริงใจ