บทที่ 293

บทที่ 293

ระฆังวัดเก่าเย็นเยียบดังขึ้น ใบไม้บนต้นไม้เก่าแก่ไหวพลิ้ว

เณรน้อยรูปหนึ่งหาบน้ำเต็มสองถัง กระโดดโลดเต้นไปมาโดยไม่ทำน้ำหกสักหยด แต่กลับทำให้ชายกางเกงเปียกตอนเดินสวนกับพลทหารสีหน้าเย็นชาเป็นขบวน เณรน้อยก้มหน้า กลั้นหายใจ เดินผ่านพลทหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร

หลังพลทหารผ่านไป เณรน้อยจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก ก่อนหาบถังน้ำกระโดดโลดเต้นไปต่อ

วัดเก่าแก่กว้างใหญ่แห่งนี้แทบไม่เห็นจีวร กลับมีทหารสวมเกราะหนักถือดาบใหญ่ให้เห็นอยู่ทุกหนแห่ง

ในลานแห่งหนึ่งของวัดจินผิงซื่อที่มีทหารรักษาการณ์เข้มงวดที่สุด มีหินยักษ์สีเขียวสูงครึ่งคนถูกแกะสลักเป็นรูปปี้เซียะได้เหมือนจริง ด้านบนถูกคว้านให้กลายเป็นกระถางธูปที่กลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน ควันธูปคล้ายงูเลื้อยค่อย ๆ ลอยขึ้นจากธูปเทียนที่กำลังมอดไหม้ จุดแดงสองสามจุดบนยอดเทียนริบหรี่ไม่แน่นอน

ลมหนาวพัดมาจากขอบฟ้า เปลวเทียนสั่นไหว เถ้าถ่านก้อนหนึ่งร่วงลงมา

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังมาจากศาลาหินกลางลาน พระชรารูปหนึ่งมองกระดานหมากที่หยุดนิ่งมานานบนโต๊ะ ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า

“อาตมาแพ้แล้ว”

ฟู่เสวียนเหมี่ยวที่นั่งตรงข้ามพระชราเงยดวงตาสงบนิ่งไร้ระลอกขึ้นมา กล่าวช้า ๆ ว่า