บทที่ 292

บทที่ 292

ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บมาเยือนเหนือใต้ของแคว้นต้าเยียนโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

สรรพสิ่งร่วงโรย ฟ้าดินเงียบสงัด แคว้นต้าเยียนที่เพิ่งผ่านไฟสงครามมาไหวเอนอยู่ท่ามกลางลมหนาว

นับแต่ข่าวเมืองเจี้ยนโจวถูกล้อมแพร่มาถึงจินหัว กองทัพชิงเฟิ่งก็ส่งคนเสียงดังหลายคนออกไปทุกวัน คอยโหมกระพืออยู่นอกประตูเมือง พรรณนาภาพหลังเมืองเจี้ยนโจวแตกอย่างเติมแต่งเกินจริง เหล่าขุนนางเมืองหลวงขั้นห้าขึ้นไปที่ตามเสด็จมาคุกเข่าหน้าอุทยานเป่ยชุนติดต่อกันหลายวัน วิงวอนให้ฟู่เสวียนเหมี่ยวส่งคนไปเจรจาสงบศึกกับกองทัพกบฏ

เสียงเรียกร้องให้เจรจาสงบศึกดังขึ้นเรื่อย ๆ หลังหลี่อู้รับปากว่า หากเจรจาสำเร็จจะส่งไทเฮากลับคืน

ชาวบ้านไม่อยากทำศึก เหล่าทหารไม่อยากสู้จนเลือดนอง ขุนนางก็ไม่อยากทอดทิ้งครอบครัวในเมืองเจี้ยนโจว ความเบื่อหน่ายสงครามทวีสูงขึ้นในเมืองจินหัว เดิมทีทุกคนคิดว่ากองทัพชิงเฟิ่งยกไทเฮามาเป็นตัวประกันแล้วจะบีบให้จักรพรรดิพระองค์ใหม่ยอมก้มหัวได้ ใครจะคิดว่าฟู่เสวียนเหมี่ยวกลับเข้าพำนักในวัดเก่าแก่จินผิงซื่อกลางเมืองจินหัวในวันเดียวกัน โดยอ้างว่าจะปลีกวิเวกสวดภาวนาเพื่อบ้านเมือง แล้วปิดประตูไม่ออกมา

ทุกคนต่างรู้แก่ใจว่า การปิดประตูปลีกวิเวกอะไรนั่น ก็แค่หลบเลี่ยงการข่มขู่ของกองทัพชิงเฟิ่งเท่านั้น