กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 277 ใครกล้าขืนใจ ข้าจะ…
เช้าวันถัดจากคืนเข้าหอ เสิ่นจูซีไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดมากนัก เพียงเดินเร็วแล้วรู้สึกตึงรั้งอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ความเจ็บแค่นี้จะเทียบกับที่นางเคยเจอมาได้อย่างไร?
นางเคยได้ยินเรื่องเล่ามากมายว่าหลังเข้าหอ บางคนเจ็บราวกับถูกฉีกจนลุกจากเตียงไม่ไหว แต่เมื่อคืนนี้นางไม่ได้ลำบากอะไรเลย เมื่อมีเรื่องให้เปรียบเทียบ เสิ่นจูซีก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเลือกคนไม่ผิด
ตามธรรมเนียมแล้ว เช้าวันแรกหลังแต่งงานต้องตื่นแต่เช้าไปยกน้ำชาให้บิดามารดาฝ่ายชาย ทว่าองค์หญิงไม่จำเป็นต้องยึดธรรมเนียม อีกทั้งหลี่อู้ก็ไม่มีบิดามารดา การคารวะในวันแรกหลังแต่งงานจึงกลายเป็นคู่บ่าวสาวไปคารวะผู้อาวุโสทั้งสองแห่งตระกูลไป๋
“หลานเขยขอคารวะผู้อาวุโสทั้งสอง”
หลี่อู้ทำตัวผิดจากปกติ ยกน้ำชาชุดใหม่ให้ผู้อาวุโสทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจังและเคร่งขรึม
ไป๋โหยวเกิงมองหลานเขยคนใหม่ ใบหน้าที่มักขึงตึงราวกับไม่พอใจอยู่เสมอนั้นเผยรอยยิ้มบาง ๆ ให้เห็นอย่างหาได้ยาก