กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 266 เตียวเอ๋อร์ในอดีต ฉลาดกว่าพี่ใหญ่...
วันรุ่งขึ้น เสิ่นจูซีพาหลี่คุนมายังเรือนหลังใหญ่ของประมุขเผ่าอีกครั้ง
ชาวเผ่าหรงเห็นนางแวะมาหลายคราวจนชินแล้ว อย่างมากก็แค่เหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปทำสิ่งที่ทำอยู่
ดูเหมือนหลี่คุนจะเข้าออกเรือนหลังใหญ่ของประมุขเผ่าเป็นประจำ เขาเดินเข้าไปอย่างกับเป็นบ้านตนเอง ไม่มีใครมาต้อนรับก็ไม่สนใจ เดินไปหยิบไหใส่น้ำผึ้งบนชั้นไม้ตรงมุมห้อง แล้วใช้มือตักกินโดยไม่ถามสักคำ
“เตียวเอ๋อร์...” การหยิบของโดยไม่ขอนับเป็นขโมย เสิ่นจูซีเห็นแล้วก็อดเอ่ยไม่ได้
“...หืม?” หลี่คุนเงยคางที่เปื้อนน้ำผึ้งวาววับขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน ชี้ไปทางประมุขหญิงที่นั่งอยู่บนเตียงหินแล้วพูดว่า “กินได้หมด กินตามสบาย... นางบอก”
ประมุขหญิงไม่ได้ขัดข้องกับการกระทำของเขาแม้แต่น้อย ปล่อยให้เขาทำตามใจ
“พวกเจ้าคิดดีแล้วหรือ?” ตงหมีจี้มองเสิ่นจูซีที่มาถึงเรือนหลังใหญ่เร็วกว่าที่คาดอย่างคลางแคลง