กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 265 ประมุขเผ่ากล่าวว่า หมอผีแห่งเผ่าหรงสามารถ...
เสิ่นจูซีเดินตามตงหมีจี้มายังเรือนหลังใหญ่ของประมุขเผ่า ซึ่งตั้งอยู่ตรงหน้าลานบูชา
สิ่งที่นางคาดไม่ถึงคือ เพียงก้าวเข้าประตูมาก็เห็นหลี่คุนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น มือหนึ่งตักน้ำผึ้งจากไหดินเผา อีกมือคอยหยิบกิน
พอเห็นเสิ่นจูซี หลี่คุนก็อุ้มไหดินเผาลุกขึ้นเดินมาหานาง แล้วส่งทั้งไหกับช้อนที่ตักน้ำผึ้งรสหวานหอมมาให้
“จูจูกิน... จูจูกิน...” หลี่คุนยิ้มซื่อ
“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” เสิ่นจูซีทั้งตกใจทั้งสงสัย พลางสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า หลี่คุนดูเป็นปกติดี ไม่มีร่องรอยบาดเจ็บ ทั้งยังไม่เห็นว่ามีเรื่องใดทำให้ไม่พอใจ ครั้นหันไปมองประมุขหญิงแห่งเผ่าที่นั่งอยู่บนเตียงหิน นางก็มีสีหน้าเรียบเฉย ไร้พิรุธใด ๆ
หลี่คุนไม่ตอบคำถาม เพียงยิ้มอย่างได้ใจเล็กน้อย ก่อนจะยกช้อนน้ำผึ้งที่เสิ่นจูซีไม่กินเข้าปากตนเอง
ตงหมีจี้มองหลี่คุนที่ดูซื่อบื้อ แล้วมองประมุขหญิงที่นั่งอยู่เช่นกัน สีหน้าฉายแววสงสัยไม่ต่างกัน