กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 267 นางคิดว่าตนกำลังรักษาหลี่...
ภายในถ้ำมืดสนิท มีเพียงคบไฟที่ตั้งห่างกันทุกสิบก้าวเท่านั้น
แสงไฟวูบไหวในทางเดินมืด เต้นระริกจนบรรยากาศยิ่งลึกลับชวนขนลุก
เสิ่นจูซีกับตงหมีจี้เดินตามหาหลี่คุนที่หายตัวไป ระหว่างทางผ่านห้องหินที่ไปก่อนหน้านี้ เสิ่นจูซีอดเหลือบมองเข้าไปข้างในไม่ได้
ท่ามกลางแสงสลัว หญิงชรากำลังเก็บก้อนเนื้อบดเละบนพื้นใส่ไหดินเผา ประมุขหญิงยืนขมวดคิ้วอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เงาของทั้งสองทอดยาวไปในห้องหิน ทอดทับผนังหินขรุขระไปครึ่งหนึ่ง
เมื่อเห็นเสิ่นจูซีกับตงหมีจี้เดินผ่าน ประมุขหญิงก็ส่งสายตาที่อ่านอารมณ์ไม่ออกมาให้ หลังสบตากันชั่วครู่ นางก็เบือนสายตากลับไป
เสียงพึมพำอู้อี้ของหญิงชราฟังน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันเย็นเยียบ เสิ่นจูซีจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินพ้นห้องหินนั้นไป
“ข้างหน้า ระวัง” ตงหมีจี้หันมาบอกอย่างใส่ใจ “มีแมลง ไม่กัด ไม่ต้องกลัว”
เสิ่นจูซีพลันหวาดหวั่นขึ้นมา นางอยากหยุดเดินเหลือเกิน แต่เมื่อนึกว่าหลี่คุนอาจล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ก็ทำได้เพียงเดินตามตงหมีจี้ต่อ