กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 263 ห่านบินผ่านยังถอนขน ช้างผ่านยังต้องทิ้งคน!...
ไม่ต้องสร้างสุสานเสื้อผ้าให้พวกเขาแล้ว แต่หากไม่รีบคลี่คลายความขัดแย้งตรงหน้า คงมีหลุมศพเพิ่มขึ้นอีกมากมาย
พวกเขาสื่อสารกันไม่ได้ จะบอกอีกฝ่ายให้รู้โดยเร็วที่สุดว่าตนไม่มีเจตนาจะทำสงครามได้อย่างไร
เสิ่นจูซีครุ่นคิดเล็กน้อย สายตาพลันเหลือบไปเห็นชาวเผ่าหรงคนหนึ่งนอนครวญครางอยู่ไม่ไกล
เป็นเด็กสาวอายุสิบสามสิบสี่ปี ใบหน้ายังมีความไร้เดียงสา ดวงตากลมโตเป็นประกายมีน้ำตาคลออยู่ชั้นหนึ่ง ก่อนหน้านี้ทหารเกราะหนังเดือดดาลจนเปลี่ยนจากใช้สันดาบเป็นคมดาบ ดาบเล่มนั้นฟันถูกไหล่นางพอดี เลือดแทบชุ่มหน้าอกทั้งแผง
เสิ่นจูซีไม่ทันคิดก็รีบพุ่งเข้าไป ใช้สองมือกดไหล่ของเด็กสาวที่เลือดไหลไม่หยุดอย่างแรง
“พี่ใหญ่หนิว มาช่วยข้าที!” นางเงยหน้าตะโกน
หนิววั่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินมาหานาง