กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 262 พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!
ทหารยามหญิงที่คุมตัวเสิ่นจูซีกับหลี่อู้ไว้ใจลอย ความสนใจจดจ่ออยู่กับความเคลื่อนไหวนอกกระท่อมตลอดเวลา นอกจากตอนที่ทั้งสองเข้าใกล้ประตูแล้วจะถูกตวาดใส่ เวลาอื่นนางก็ทำราวกับมองไม่เห็นพวกเขา
เพราะเหตุนี้ ทั้งสองจึงพิงอยู่ข้างหน้าต่างเตี้ย ๆ พลอยแอบฟังเสียงทุกอย่างจากด้านนอกไปด้วย
สงครามเข้าสู่ช่วงปะทะกันต่อหน้าแล้ว ดูจากชาวเผ่าหรงที่บาดเจ็บถูกหามกลับมาไม่ขาดสาย คนนอกได้เปรียบอย่างเด็ดขาดในการศึกครั้งนี้ คิดดูแล้วก็ใช่ เสิ่นจูซีเห็นที่นี่มีเพียงหอกหินกับธนูไม้ แม้แต่ก้อนหินก็ยังนับเป็นอาวุธอย่างหนึ่ง ชาวเผ่าหรงที่มีอาวุธยุทโธปกรณ์แสนหยาบเช่นนี้จะต้านทหารม้าถือดาบยาวจากด้านนอกได้อย่างไร
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เผ่าหรงย่อมมีจุดจบเพียงอย่างเดียว นั่นคือพ่ายแพ้