กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 261 คนนอก…บุกเข้ามาแล้ว…
ตะวันลับฟ้า แม่น้ำเชี่ยวกรากสายหนึ่งทอดขวางอยู่กลางทุ่งรกร้างสุดลูกหูลูกตา แสงตะวันสีทองส่องกระทบผิวน้ำระยิบระยับเป็นประกาย สายน้ำคดเคี้ยวไปข้างหน้า ก่อนจะไหลเข้าไปในถ้ำแคบเตี้ยและลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ส่งเสียงน้ำดังกึกก้องสะเทือนหู
ทหารม้าเบาสองนายในชุดเกราะหนังลาดตระเวนเลียบฝั่ง สายตาย่อมต้องเหลือบไปยังปากถ้ำที่ส่งเสียงคำรามอยู่
คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างกังวลว่า “พวกเราต้องว่ายน้ำข้ามไปจากที่นี่จริง ๆ หรือ?”
“เบื้องบนสั่งให้พวกเราว่ายข้ามไป ถ้าเจ้าไม่ว่าย จะให้กองทัพลงโทษตามกฎหรือ?”
“แต่ใครจะรู้ว่าข้างในมีอะไรบ้าง… ดูสิ มืดตึ๊ดตื๋อขนาดนั้น ไม่รู้ข้างล่างมีผีน้ำอยู่กี่ตน…” พลทหารเผยแววหวาดกลัวบนใบหน้า
“ไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียวที่ต้องว่ายข้ามไป เจ้ากลัวอะไร?” พลทหารที่ลาดตระเวนด้วยกันอายุมากกว่าเล็กน้อย ปลอบอย่างสงบ “คนที่ไปสำรวจทางก่อนหน้านี้ก็กลับมาได้ไม่ใช่หรือ? ข้างล่างมีทางออก พวกเราก็ว่ายน้ำเป็นกันทั้งนั้น ขอแค่อย่าขู่ตัวเอง เรื่องนี้ปลอดภัยกว่าลงสนามรบมาก อย่างไรเสียในน้ำก็ไม่มีลูกธนูพุ่งมาใส่เจ้าโดยไม่ทันตั้งตัว”