กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 257 ต่อให้เกิดขึ้นอีกนับพันนับหมื่นครั้ง ข้าก็…
หากโลกนี้ไม่มีคำว่าชั่วนิรันดร์ เช่นนั้นจะดีเพียงใดหากเวลาหยุดอยู่ ณ ขณะนี้ตลอดไป
เสิ่นจูซีเอนกายอยู่ในอ้อมกอดของคนรักที่ได้คืนกลับมาอีกครั้ง จ้องมองใบหน้าแน่วแน่ของหลี่อู้อย่างเหม่อลอย หลี่อู้พิงลำต้นไม้ โอบไหล่บอบบางของนางไว้ พลางมองใบหน้าของนางไม่กะพริบตา สายตาค่อย ๆ ไล่สำรวจทุกส่วนของใบหน้านาง
หลังจากห่างกันนาน ทั้งสองต่างกำลังทำความคุ้นเคยกับความเปลี่ยนแปลงใหม่ ๆ ของอีกฝ่าย
หลี่อู้ผอมลง ผิวคล้ำขึ้น เครารุงรัง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง บนตัวมีรอยแผลเล็กใหญ่เพิ่มขึ้นมากมาย ทว่าสีหน้ากลับแน่วแน่ยิ่งกว่าเดิม สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือแววตากล้าหาญไม่ย่อท้อที่ยังเปี่ยมพลัง แม้เขาจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปจนจำไม่ได้ เสิ่นจูซีก็ยังจำเขาได้จากแววตาอันเป็นเอกลักษณ์หนึ่งเดียว สว่างไสวราวดวงตะวัน
สำหรับเสิ่นจูซี หลี่อู้ยังคงเป็นหลี่อู้คนเดิมที่นางหลงรัก แต่นางกลัวว่าความเปลี่ยนแปลงในตัวจะทำให้หลี่อู้ไม่ชอบ จึงหวาดหวั่นและหลบสายตาที่เขาจับจ้องมาเนิ่นนาน