กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 258 เสิ่นจอมเซ่อ! ลูกของเรา…
บางทีอาจเป็นเพราะนอนค้างคืนกลางแจ้งมาสองคืนจนถูกลมเย็น เสิ่นจูซีรู้สึกว่าร่างกายหลังตื่นนอนมีอาการไม่ค่อยดี
ศีรษะมึนงง หนักอึ้ง ขมับปวดหนึบ ๆ ร่างกายหนักอึ้งไม่พอ ขาทั้งสองยังไร้เรี่ยวแรงเป็นพิเศษ
“เจ้าเป็นอะไรไป?”
คำถามด้วยความห่วงใยของหลี่อู้ปลุกเสิ่นจูซีที่ลืมตาแล้วก็ยังงุนงงอยู่ นางร้อง “อา” ก่อนรีบตั้งสติแล้วกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าเผลอเหม่อไปหน่อย”
“ตอนนี้จะเหม่ออะไร รีบส่งมือมาให้ข้า” หลี่อู้ยืนอยู่ตรงง่ามกิ่งไม้ พลางพูดกับนาง
เสิ่นจูซีปีนไปข้างกายเขา หลี่อู้ค่อย ๆ พานางลงจากต้นไม้ ทุกครั้งที่ถึงจุดเหยียบ เขาจะหยุดคอยรับนางจากด้านบน
หลี่อู้ลงถึงพื้นก่อน แล้วยื่นมือทั้งสองออกไปรับเสิ่นจูซีลงมาอย่างง่ายดาย
หลี่อู้เริ่มคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในป่าทึบแล้ว เขาพานางไปยังลำธารสายเล็กอย่างคล่องแคล่วเพื่อล้างหน้าและบ้วนปาก ระหว่างที่เสิ่นจูซีไปทำธุระในป่าข้าง ๆ หลี่อู้ก็ไม่รู้ไปหามาจากไหน เจอรังไข่นกเข้า