กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 256 อืม…ในที่สุดเจ้าก็หาข้าพบ…
เสิ่นจูซีลืมตาโต้รุ่งอยู่ทั้งคืน เมื่อแสงราตรีทางทิศตะวันออกเริ่มจางลง ความรู้สึกปลอดภัยที่รุ่งอรุณนำพามาก็ทำให้นางเริ่มง่วง นางกะพริบตาปริบ ๆ จนใกล้จะเคลิ้มหลับ งูสีดำตัวหนึ่งที่ห้อยลงมาจากที่ไกล ๆ พลันทำให้นางสะดุ้ง ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง
งูดำตัวเรียวยาวแลบลิ้นแฉก หย่อนตัวลงมาอย่างอ่อนช้อยตรงปลายกิ่งไม้ที่เสิ่นจูซีนั่งอยู่ ปลายหางชุ่มชื้นเย็นเยียบวาววับห้อยพ้นกิ่งไม้ ทว่าจากนั้นก็พันรอบกิ่งไม้อย่างพอดิบพอดี
งูดำชูหัวสามเหลี่ยมเล็ก ๆ ขึ้น จ้องเสิ่นจูซีด้วยดวงตาสีแดงก่ำไม่วางตา
เสิ่นจูซีหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง งูดำที่จู่ ๆ ก็เลื้อยลงมาทำให้นางตกใจแทบสิ้นสติ ร่างกายแข็งทื่อจ้องตากับมันไปพลาง ไม่รู้ตัวเลยว่าดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
งูดำมองนางอย่างเบื่อหน่าย ก่อนค่อย ๆ ยืดตัวไปเกี่ยวกิ่งไม้ที่อยู่ด้านบน แล้วเลื้อยกลับขึ้นไป
เสิ่นจูซีรอดพ้นมาได้ราวกับได้รับอภัยโทษ รีบลนลานปีนลงจากต้นไม้