บทที่ 255 เกิดก็ร่วมผ้าห่ม ตายก็ร่วมโลง…

บทที่ 255 เกิดก็ร่วมผ้าห่ม ตายก็ร่วมโลง…

สติของเสิ่นจูซีล่องลอยอยู่ในความมืดมิด คลื่นที่มองไม่เห็นโอบอุ้มนางไว้อย่างอ่อนโยน คล้ายความรู้สึกตอนยังเยาว์วัยที่ถูกเขย่ากล่อมอยู่ในอ้อมอกเสด็จแม่

เสด็จแม่ เสด็จแม่ไปไหนแล้ว?

ยามที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง กระแสน้ำอันอ่อนโยนก็เริ่มถอยห่าง

ความหนาวเย็นค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาถึงอก

แล้วหลี่อู้อยู่ที่ใด?

หลี่คุน หลี่เชวี่ย สุยหรุ่ย แล้วก็ทุกคน—พวกเขาไปไหนกันหมด?

เหตุใด…ที่นี่จึงเหลือนางอยู่เพียงคนเดียว?

สัมผัสอุ่นร้อนที่ไหลนองอยู่บนแก้มปลุกสติของเสิ่นจูซีให้ตื่นขึ้น ความรับรู้ของนางค่อย ๆ เชื่อมต่อกับร่างกาย ความรู้สึกโคลงเคลงเริ่มชัดเจนขึ้น เสียงนกร้องจิ๊บจ๊าบมาพร้อมสายลมอ่อนโยน ลอยผ่านข้างหู

เสิ่นจูซีลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย ป่าทึบไร้ขอบเขตปรากฏต่อสายตา ต้นไม้ใหญ่ที่รากพันกันยุ่งเหยิงเติบโตด้วยรูปร่างประหลาด กิ่งไม้หนาทึบพยายามยืดยาวสุดกำลังเพื่อเอื้อมคว้าท้องฟ้าสีคราม