บทที่ 250 หยกครึ่งวงเป็นเจวี๋ย สื่อถึงการตัดสินใจ……

บทที่ 250 หยกครึ่งวงเป็นเจวี๋ย สื่อถึงการตัดสินใจ……

“หลี่อู้……” ใบหน้านางฟางซีดเผือด ริมฝีปากที่ไร้สีเลือดสั่นระริก เสียงแหบพร่าดังลอดไรฟัน “ข้าหลวงบัญชาการทหารที่ตกหน้าผาไปผู้นั้น……”

“คือเขา” เสิ่นจูซีเผยสีหน้าเศร้าสลด ทว่าก็ข่มมันไว้ได้ในทันที

ตลอดหลายวันมานี้ นางไม่กล้าครุ่นคิดถึงหลี่อู้ให้ลึกซึ้ง บังคับตนเองให้จดจ่ออยู่กับการหาทางหนีและช่วยหลี่อู้ไว้ให้ได้ เพราะหากไม่ทำเช่นนี้ ความคิดที่เลวร้ายที่สุดก็จะทำลายเจตจำนงของนางจนพังทลาย

นางน่าจะเป็นคนเดียวในค่ายที่เป็นห่วงความเป็นความตายของหลี่อู้อย่างแท้จริง ทว่านางฟางได้ยินคำยืนยันของนางแล้วกลับกลอกตา ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้น

“นางฟาง?! ฮูหยินฟาง!”

เสิ่นจูซีโอบร่างที่อ่อนยวบไว้โดยไม่รู้ตัว ก่อนร้องเรียกข้าราชบริพารฝ่ายในให้มาช่วยอย่างตื่นตระหนก

เสียงตะโกนของนางดังอยู่ข้างหูนางฟาง ทว่าสำหรับนางฟางแล้ว มันกลับคล้ายเสียงสนั่นหวั่นไหวที่ดังมาจากฟากฟ้าอันไกลโพ้น

สายฟ้าสีดำอมเขียวผ่าแหวกทะเลแห่งความทรงจำของนาง แล้วดึงเอาความทรงจำอาบเลือดขึ้นมา

คืนวันส่งท้ายปีเก่า ทุกครัวเรือนล้อมวงกินอาหารพร้อมหัวเราะสนุกสนาน ทว่าลานเรือนด้านข้างของจวนอัครมหาเสนาบดีกลับมีเสียงกรีดร้องเจียนขาดใจดังออกมา