กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 249 จี้หยกชิ้นนี้เป็นของสืบทอดจากตระกูลท่านพี่หลี่…
อาทิตย์ยามเช้าลอยขึ้นสู่ฟ้า ท้องฟ้าแจ่มใส แสงสีทองอ่อนของอาทิตย์ยามเช้าห่มคลุมโลกอันเงียบสงบไว้ราวกับแพรบาง
เงาร่างผอมสูงร่างหนึ่งจูงม้าแม่สีน้ำตาลตัวเล็กที่แบกคนไว้ ค่อย ๆ เดินอยู่ใต้ฟ้าซึ่งมีเมฆลอยเอื่อยและลมพัดแผ่ว
ฟู่เสวียนเหมี่ยวดึงบังเหียนม้าแม่ตัวเล็กให้หยุด แล้วก้มลงเด็ดดอกไม้ป่าสีขาวดอกหนึ่ง เขาปัดมดสีน้ำตาลที่ไต่บนกลีบดอกออก ยกมือของนางฟางขึ้น แล้ววางดอกไม้ป่าที่สะอาดลงในมือ
“ท่านแม่ ดอกไม้ป่าแบบนี้มีอยู่เต็มไปหมด ลองยกขึ้นดมดูสิว่ามีกลิ่นหมึกไป๋ฉานหรือไม่”
นางฟางรับไปจ่อปลายจมูกแล้วสูดดมเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจ สีหน้าพลันฉายความยินดีจาง ๆ
“...เป็นกลิ่นหมึกไป๋ฉานจริงด้วย”
ฟู่เสวียนเหมี่ยวอมยิ้ม “เพราะอย่างนี้จึงมีคนกล่าวว่า เคล็ดลับของตระกูลหลูแห่งโซ่วโจว ผู้สืบทอดการทำหมึกมาหลายชั่วอายุคน ก็คือดอกเซี่ยอวิ๋นซึ่งมีอยู่เฉพาะในโซ่วโจวนี่เอง”
“เหตุใดจึงตั้งชื่อว่าเซี่ยอวิ๋น?”
“ท่านแม่นึกภาพเมฆขาวลอยพลิ้วดุจปุยนุ่นบนท้องฟ้ากว้างไกลในฤดูร้อน ก็เข้าใจแล้ว”