กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 251 ของแทนสำหรับจากไป อยู่บนตัวเจ้า……
ค่ายอันมืดมิดย่างเข้าสู่รุ่งอรุณอีกครา
ใต้เส้นขอบฟ้าสีดำอมเขียวราวเลือดคั่ง มีแสงสีทองแผ่วจางส่องลอดออกมา สีดำอมเขียวกับทองอร่ามขับเคี่ยวห้ำหั่นกัน ไม่มีฝ่ายใดยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
ในกระโจมที่ยังจุดเทียนอยู่ เล่มเทียนเหลือเพียงหนึ่งในสาม หยดน้ำตาเทียนสีขาวกองพอกอยู่บนเชิงเทียนเป็นเนินขรุขระ สายลมอ่อนพัดผ่านช่องม่านประตู เปลวไฟริบหรี่บนเชิงเทียนวูบไหววูบหนึ่งแล้วดับลง
ฟู่เสวียนเหมี่ยวที่นั่งเท้าศีรษะอยู่หน้าโต๊ะ หลับตาคล้ายเผลอหลับไป พลันลืมตาขึ้น ดวงตาสงบนิ่งดั่งทะเล ลึกล้ำดั่งสระน้ำเย็นเยียบและตื่นตัว ไม่มีความงุนงงแม้แต่น้อย เขาจ้องม่านประตูที่พลิ้วไหวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมองเทียนที่ดับลง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นจากม้านั่งกลม
เขาเดินไปยังตู้ผ้าโปร่งตรงมุมกระโจม กำลังจะหยิบแท่งจุดไฟ เสียงเปิดตู้คล้ายปลุกนางฟางที่ฝันร้ายตลอดคืนให้ตื่น นางร้องเรียกด้วยความเจ็บปวด ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหอบหายใจแรง
“ท่านแม่ ฝันร้ายแล้ว” ฟู่เสวียนเหมี่ยววางแท่งจุดไฟ แล้วหันกลับไปข้างเตียงนางฟาง นั่งลงตรงปลายเตียง เอ่ยเสียงเบา “เป็นเพียงความฝันเท่านั้น”
ห้องที่ไม่ได้จุดไฟสว่างมีแสงมืดสลัว