กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 245 ซีเอ๋อร์ พอแล้ว…
ในช่วงเย็นของวันเดียวกัน การล้อมล่าสัตว์ครั้งแรกของต้าเยียนนับแต่เผชิญหายนะของแผ่นดิน ก็เปิดฉากขึ้นด้วยงานเลี้ยงรอบกองไฟอันยิ่งใหญ่
คบเพลิงสว่างวูบไหวในราตรี เสียงเครื่องสายและขลุ่ยดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย เหล่านางระบำงดงามในชุดผ้าโปร่งสีทอง โบกสะบัดผ้าแพรสีแดง พลิ้วไหวหมุนตัวกระโดดโลดเต้นกลางกองไฟ ร่างเบาราวนกนางแอ่น กระดิ่งทองที่ข้อเท้าขาวผ่องสั่นไหว ส่งเสียงใสเสนาะหู
แม้นางระบำจะร้อนแรงเย้ายวน แต่กลับไม่ใช่จุดสนใจของสายตาทุกคนในงาน
เสิ่นจูซีนั่งหลังตรงอยู่กลางงาน กระโปรงผ้าแพรแดงลายดอกชาขับลากไปบนพื้น สีแดงเจิดจ้าราวแสงไฟ ปักปิ่นระย้าประดับไข่มุกและหยกดอกฝูหรงอันสง่างามหรูหราไว้บนมวยผมทรงไท่ผิง ไข่มุกสีเขียวแกว่งไกวไปตามลมเย็นยามค่ำคืน ดุจดาวสีมรกตที่ลอยวนอยู่ในเรือนผมดำขลับ
ใต้หล้าล้วนรู้ว่าองค์หญิงเยว่กั๋วสืบทอดความงามเย้ายวนของพระสนมไป๋กุ้ยเฟย ผู้เคยเป็นที่โปรดปรานเหนือสตรีทั้งวัง แต่คนที่เคยเห็นด้วยตาตนเองกลับมีไม่มาก ได้ยินว่าตอนองค์หญิงเยว่กั๋วยังอยู่ในวัง ทุกครั้งที่ออกไปไหนล้วนมีฉากกั้นผ้าแพรทอดยาวนับร้อยลี้ หลังจากเร่ร่อนอยู่ในหมู่ชาวบ้านสองปี แม้เวลาออกไปข้างนอกจะไม่เอิกเกริกเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังหาโอกาสได้เห็นองค์หญิงเยว่กั๋วผู้เก็บตัวอยู่แต่ในตำหนักได้ยากยิ่ง