กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 242
“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท”
ฟู่เสวียนเหมี่ยวลุกขึ้นคุกเข่าคารวะ เสิ่นจูซีได้สติจากความตื่นตะลึงที่ได้เห็นเสิ่นซู่จางเป็นครั้งแรก รีบคุกเข่าลงตาม
“รีบลุกขึ้น ให้เจิ้นดูน้องหกของเจิ้นให้เต็มตา!” เสิ่นซู่จางประคองเสิ่นจูซีขึ้นมาอย่างสนิทสนม พลางเมินฟู่เสวียนเหมี่ยวที่ยังคุกเข่าคารวะอยู่ข้าง ๆ “จูซีเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรอกว่าเจิ้นดีใจเพียงใดเมื่อรู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ หลายปีมานี้ เจิ้นเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้าทุกวัน วันนี้ได้พบเจ้าแล้ว เจิ้นถึงจะนอนหลับได้อย่างสบายใจเสียที!”
เสิ่นซู่จางจูงมือเสิ่นจูซีไปนั่งที่โต๊ะ ราวกับลืมไปแล้วว่ามีฟู่เสวียนเหมี่ยวอยู่ตรงนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเรียกให้เขาลุกขึ้นจากพื้น
ทหารนับไม่ถ้วนที่อยู่ด้านนอกศาลาต่างมองภาพนี้อยู่ เยี่ยนหุยกับคนอื่น ๆ ที่ฟู่เสวียนเหมี่ยวนำมาด้วยจ้องเขม็ง พลางกำหมัดแน่น
“น้องหกของเจิ้นโตเป็นสาวแล้ว” เสิ่นซู่จางกล่าวด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม “หลายปีที่เจ้าเร่ร่อนอยู่นอกวัง คงลำบากมามาก แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ทุกข์ผ่านพ้นไปแล้ว เจิ้นจะไม่ให้เจ้าต้องน้อยใจอีก”
เสิ่นซู่จางพูดเองอยู่ฝ่ายเดียวมากมาย กว่าจะทำท่าราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีคนคุกเข่าอยู่บนพื้น เขาก็แสร้งตกใจว่า “ดูเจิ้นสิ ดีใจที่ได้พบน้องหกจนลืมไปเลยว่าใต้เท้าฟู่ยังคุกเข่าอยู่ รีบลุกขึ้นเถิด!”
ฟู่เสวียนเหมี่ยวก้มหน้า ค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับไม่พอใจแม้แต่น้อย