บทที่ 241

บทที่ 241

การเดินทางครานี้ของฟู่เสวียนเหมี่ยวไม่คิดปิดบังร่องรอยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าประโคมข่าวอย่างเอิกเกริก

ทุกครั้งที่เดินทางถึงแคว้นหนึ่ง จะมีเจ้าเมืองนำเหล่าคหบดีมาต้อนรับ พร้อมมอบเงินทองให้ด้วยความสมัครใจ เสิ่นจูซีไม่ได้รับอนุญาตให้ออกหน้า ทำได้เพียงนั่งอยู่ในรถม้า รับการคุกเข่าคารวะจากเจ้าเมือง นางไม่รู้ว่าฟู่เสวียนเหมี่ยวเจรจากับขุนนางท้องถิ่นเหล่านั้นอย่างไร แต่ทุกครั้งที่ถึงเมืองของแคว้นหนึ่ง กองทัพที่เคลื่อนตามขบวนรถก็จะเพิ่มขึ้นหลายร้อยถึงหลายพันนาย

ครั้นขบวนรถเข้าสู่เจียงโจว นับรวมกับกองทัพเจิ้นชวนของเสิ่นจูซีที่มีเกือบ 3,000 นายแล้ว ทหารใต้บัญชาของฟู่เสวียนเหมี่ยวก็มีมากกว่า 20,000 นาย

รถม้าของเสิ่นจูซีมีองครักษ์จากกองทัพกลางคุ้มกัน เปรียบดังใบไม้ที่ลอยขึ้นลงอยู่ท่ามกลางคลื่นทะเลสีดำสนิท

นางหาโอกาสปลีกตัวจากขบวนรถไม่ได้เลย

สาวใช้ที่คอยจับตานางโดยอ้างว่ามาปรนนิบัติมีอยู่มากมาย แม้แต่เวลาเสิ่นจูซีเดินเล่นอยู่แถวกระโจม ก็ยังมีสาวใช้ห้าหกคนตามหลังไม่ห่าง ราวกับสมัยที่นางยังอยู่ในตำหนักชุ่ยเวยไม่มีผิด

ต่อให้นางหนีไปได้ ก็ต้องพาไป๋หรงหลิงไปด้วย