กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 240 …สิ่งที่ฝ่าพระบาทปรารถนา ก็คือ…
ในเมืองมีคุกใหญ่ แต่บนถนนไม่มี
ไป๋หรงหลิงถูกขังไว้ใน “ห้องขัง” ไม้สี่เหลี่ยมปิดทึบที่เพิ่งสร้างขึ้นชั่วคราว ภายในไม่มีอะไรเลยนอกจากถังอุจจาระ บางครั้งรถคุมขังสะเทือนทีหนึ่ง ของในถังก็กระฉอกออกมาบ้าง ไป๋หรงหลิงต้องนั่งสั่นคลอนอยู่กับของเสียของตัวเองทุกวัน ราวกับสินค้าที่กำลังถูกขนส่งไปยังเจี้ยนโจวอันไกลโพ้น
ไม่ถึงสี่วัน เขาก็มอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าอิดโรย ร่างกายซูบผอมลงไปมาก
เขาคิดถึงหยางโจว คิดถึงคนในครอบครัว และเป็นห่วงเสิ่นจูซีที่อยู่ในขบวนรถเดียวกันแต่ติดต่อข่าวคราวไม่ได้
ฟู่เสวียนเหมี่ยวใจเหี้ยมอำมหิต ลูกพี่ลูกน้องหญิงผู้น้องจะเป็นคู่มือเขาได้อย่างไร?
น่าเสียดายที่ไป๋หรงหลิงเอาตัวเองยังไม่รอด อยากส่งข่าวให้ตระกูลไป๋ก็ทำไม่ได้ ได้แต่ถอนใจอยู่ในห้องขังทุกวัน อาศัยการหยุดและออกเดินทางของห้องขังเพื่อเดาว่าขบวนรถไปถึงเมืองถัดไปหรือยัง
ทุกวันก็เป็นเช่นนี้
แต่คืนนี้กลับดูผิดปกติอยู่บ้าง