บทที่ 233

บทที่ 233

“สี่วันแล้ว ข่าวจากเจี้ยนโจวก็น่าจะไปถึงหูคุณชายแล้ว”

หลี่เชวี่ยนั่งอยู่หน้าโต๊ะสี่เหลี่ยมลายเถาวัลย์ทำจากไม้ฮวาหลี่เหลือง ใช้แท่นฝนหมึกหินปูสีเขียวปูซึ่งชุบน้ำแล้ว ลับมีดสั้นในมืออย่างไม่ใส่ใจ

แท่นฝนหมึกหินปูสีเขียวก้อนนี้เป็นของโปรดของฟู่หรู่จื้อ แกะจากหินปูสีเขียวทั้งก้อน แอ่งหมึกที่ลาดเอียงเหมือนเนินมีรูปกบตัวเล็กแกะสลักไว้อย่างประณีต มันนั่งหมอบอยู่ก้นแอ่ง ดูเหมือนเสียงร้องของกบจะดังอยู่ข้างหู

ฟู่หรู่จื้อชอบแท่นฝนหมึกหินปูสีเขียวนี้ ทั้งยังชอบลูกเล่นแปลกตาที่ก้นแอ่งมากที่สุด

หลี่เชวี่ยกลับลับมีดบนหัวกบอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกลัวว่ากบที่ดูมีชีวิตชีวาตัวนี้จะคงอยู่บนโลกได้นาน

“ท่านว่าใช่หรือไม่ บิดาบุญธรรม?” เขาเอ่ยโดยไม่เงยหน้า

ฟู่หรู่จื้อนอนอยู่บนเตียง ไม่ขยับเขยื้อน

หลี่เชวี่ยวางแท่นฝนหมึก เก็บมีดสั้น แล้วลุกขึ้นเดินไปที่เตียง

เขานั่งลงข้างเตียง ยกผ้าห่มที่ฟู่หรู่จื้อเตะกระเด็นไปตอนดิ้นรนขึ้นมา แล้วคลุมแขนขาที่ถูกมัดไว้นานจนกลายเป็นสีคล้ำของเลือดคั่งให้อย่างแผ่วเบา