บทที่ 230

บทที่ 230

วันรุ่งขึ้น ฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ ท้องนภาสดใสประดุจเพิ่งชะล้าง

ตั้งแต่เช้าตรู่ เสิ่นจูซีก็ออกจากบ้านไปเที่ยวชมทิวทัศน์งดงามของหยางโจวพร้อมกับหลี่อู้ นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ออกไปข้างนอกด้วยกันหลังมาถึงหยางโจว

เสิ่นจูซีเอาแต่คิดถึงประจำเดือนที่เช้านี้ก็ยังไม่มา จึงใจลอยอยู่บ้าง ส่วนหลี่อู้กลับอารมณ์ดีไม่น้อย ลากนางดูโน่นดูนี่ตลอดทาง โดยเฉพาะราคาสินค้าในหยางโจวที่เขาสนใจเป็นพิเศษ

“...สมกับเป็นเมืองริมน้ำแห่งเจียงหนานจริง ๆ ราคาข้าวสารถูก เขื่อนซางเจียงพังทลายแล้ว ราคาข้าวในเขตเจิ้นชวนก็แพงกว่าอำเภอใกล้เคียงสองเท่า แพงกว่าหยางโจวตั้งสี่เท่าเสียอีก ถ้าสร้างเส้นทางการค้าระหว่างเซียงโจวกับหยางโจวได้ ซื้อข้าวกับพัดพับจากหยางโจวไปขายที่เจิ้นชวน แล้วซื้อหินเทอร์ควอยซ์อำเภอฉินกู่ที่เหล่าบัณฑิตชื่นชอบจากเจิ้นชวนไปขายในเจียงหนาน ก็ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำแน่!”

หลี่อู้วาดฝันอย่างกระตือรือร้น แม้เสิ่นจูซีจะคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก แต่นางก็ยังคล้อยตามความคิดของเขาและพูดให้กำลังใจอยู่สองสามคำ

“ถึงตอนนั้นข้าค่อยแอบ...แค่ก ซื้อสูตรทำไก่ของป้าสุยมาขาย เปิดร้านเป็ดย่างหลี่จี้ให้ทั่วแคว้นต้าเยียน ทำให้ใหญ่ ทำให้รุ่งเรือง—ทำให้เป็นร้านเป็ดย่างอันดับหนึ่งในวงการ ถึงตอนนั้นพวกเราก็นั่งนับเงินอยู่ในบ้านได้แล้ว อยากได้กระดาษเช็ดก้นเท่าไรก็ได้เท่านั้น!”