บทที่ 229

บทที่ 229

“ผิงเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่” ฟู่หรู่จื้อขมวดคิ้วมุ่น “ใบหน้าของเจ้า...เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้อีกเล่า”

“หลังท่านแม่จากไปกะทันหันในปีนั้น ข้าไม่อาจยอมรับความจริงที่ต้องสูญเสียมารดา ระหว่างที่สับสนและมืดมน ข้าจึงเลือกจากเมืองหลวงไป ข้ายังอายุน้อย ไม่ประสีประสาโลก ภายหลังระหกระเหินไปถึงจินโจว ก็หาเลี้ยงชีพไม่ได้ จึงจำต้องอยู่ช่วยงานในหอนางโลมแห่งหนึ่ง ด้วยวาสนาพาให้ได้รู้จักกับหลี่จู่จง ข้าหลวงบัญชาการทหารเจิ้นชวนคนปัจจุบัน หลายปีผ่านไป ข้าคิดว่าตนผ่านประสบการณ์มาพอแล้ว น่าจะช่วยงานบิดาบุญธรรมได้ จึงอยากตอบแทนบุญคุณที่ท่านเลี้ยงดูมาในวันวาน หลังคุณชายฟู่มาถึงเซียงโจว ข้าจึงถอนตัวจากเจิ้นชวนแล้วมาสวามิภักดิ์ด้วยตัวเอง หวังว่าจะได้พบบิดาบุญธรรม”

หน้าผากของหลี่เชวี่ยยังคงแนบอยู่กับพื้น เขาจ้องฟางเส้นหนึ่งซึ่งอยู่ตรงหน้า เรียบเรียงถ้อยคำอย่างเป็นลำดับ สีหน้าสงบนิ่งขณะกล่าวว่า