กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 228
“น้องเขย?”
ฟู่เสวียนเหมี่ยวยิ้มบาง ๆ ทวนคำเรียกที่ไป๋หรงหลิงเพิ่งเอ่ยก่อนหน้านี้ เพียงแต่เมื่อเทียบกับน้ำเสียงติดขัดของไป๋หรงหลิง เสียงทุ้มต่ำลื่นไหลของเขากลับแฝงความเย็นคมขึ้นมาเล็กน้อย
“น้องเขยของคุณชายไป๋ ไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนอื่นไปนานแล้วหรือ?”
ประโยคที่เหน็บแนมอย่างมีนัยนี้ทำให้ไป๋หรงหลิงแทบอยากก้มกราบเขาแล้ว!
ท่านพ่อ! ท่านปู่! เป็ดบ้านนอกนั่นมันสมควรตายนัก—พวกท่านอยู่ที่ไหนกัน?!
“ฮ่า ๆ…ฮะ…” ไป๋หรงหลิงหัวเราะแห้ง ๆ “น้องเขยช่างล้อเล่นเก่งจริง…”
“ดูท่าตอนคุณชายไป๋ปรากฏตัวที่เซียงหยางครั้งก่อน ท่านก็คงรู้แล้วว่าองค์หญิงเยว่กั๋วยังไม่สิ้นพระชนม์” เขาพูดเสียงเบา “ไม่เพียงรู้ ยังช่วยปกปิดความจริง หลอกตาผู้คน…”
หากตอนยืนอยู่ใต้ต้นกุ้ยฮวาก่อนหน้านี้ เขายังไม่รู้ว่าเสิ่นจูซีไม่ได้อยู่ที่เซียงหยางแล้วจะไปอยู่ที่ใด เพียงเห็นไป๋หรงหลิง เขาก็รู้คำตอบทันที
หลังกลับมาพบไป๋หรงหลิง นางไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเขา กลับพาหลี่อู้ไปหยางโจวเพื่อเข้าพบไป๋โหยวเกิง