กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 226
ปลายฤดูใบไม้ผลิย่างต้นฤดูร้อนในหยางโจว ทุกแห่งงดงามราวภาพวาด
ยามเย็นหลี่อู้ออกจากบ้านไปร่วมงานเลี้ยงที่หอชุนเฟิง ส่วนเสิ่นจูซีก็นั่งรถมุ่งหน้าไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลไป๋ ระหว่างทางนางอดแง้มหน้าต่างรถเป็นช่องเล็ก ๆ แล้วชื่นชมวิถีชีวิตและบรรยากาศริมถนนอย่างตื่นตาตื่นใจไม่ได้
หยางโจวอันมั่งคั่งดูคล้ายยังคงอยู่ในยุครุ่งเรืองที่สุดของแคว้นต้าเยียน แตกต่างจากเขตเมืองหลวงที่บอบช้ำยับเยิน ร้านรวงตั้งเรียงรายสองข้างถนน พ่อค้าเร่ที่เดินตะโกนขายของตามตรอกซอกซอยมีให้เห็นไม่ขาดสาย แม้แต่สตรีสามัญชนที่พบเห็นได้ทั่วไปก็ยังสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสะอาด สีหน้าสงบอ่อนโยน
เสิ่นจูซีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นหอมของอาหารและดอกไม้หอมอบอวลอยู่ในอก
หลังรถม้าจอดที่จวนตระกูลไป๋ พ่อบ้านตระกูลไป๋ก็ออกมาต้อนรับนางด้วยตนเอง เขาคอยนำเกี้ยวที่นางนั่งเข้าไปด้านในอย่างนอบน้อมตลอดทาง พร้อมพูดจาหยอกล้อไม่หยุด ดูก็รู้ว่านางมีฐานะสูงส่ง จึงต้องต้อนรับอย่างระมัดระวัง