กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 224 ของกำนัลจากตระกูลไป๋
“ท่านคิดจะทำอะไร?”
ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋รู้ดีว่าสามีทำอะไรไม่มีหลักเกณฑ์ จึงอดเป็นห่วงเสิ่นจูซีไม่ได้
แต่ไป๋โหยวเกิงไม่คิดจะพูดอะไรมาก
“ประเดี๋ยวเจ้าเขียนเทียบเชิญสักฉบับ อ้างเหตุผลว่าวันนี้พบฝ่าพระบาทที่ตระกูลเสิ่นแล้วรู้สึกถูกชะตา เชิญนางมาที่จวนเป็นแขก”
“แล้วหลี่อู้เล่า?”
ไป๋โหยวเกิงขมวดคิ้ว กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ถ้าเจ้าหรงหลิงอยู่ก็ดีสิ อย่างอื่นไม่เอาไหน แต่เรื่องกินดื่มเที่ยวเล่น ก่อกวนคนอื่น เขาถนัดนัก ควรให้เขาไปอยู่เป็นเพื่อนคนสกุลหลี่ให้มากหน่อย แต่ไหน ๆ ก็รับปากว่าจะจัดงานต้อนรับเขาที่เซียงโจวแล้ว...ช่วยไม่ได้ ให้อันจี้เรียกพวกคหบดีหยางโจวมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับให้เขาสักโต๊ะพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”
“อันจี้จัดการงานรอบคอบ ให้เขาออกหน้าดีกว่า” ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋พยักหน้า “...อย่างไรหลี่อู้ก็เป็นข้าหลวงบัญชาการทหารปกครองพื้นที่หนึ่ง อย่าทำเกินไปนัก”
“รู้แล้ว—” ไป๋โหยวเกิงตอบอย่างหงุดหงิด พูดจบก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาบนใบหน้าที่แสร้งทำเป็นสงบนิ่งเริ่มชำเลืองมองฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ “...ฝ่าพระบาทชอบอะไรหรือ?”
“อะไรนะ?” ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ชะงัก