บทที่ 223 งานเลี้ยงต้อนรับ

บทที่ 223 งานเลี้ยงต้อนรับ

การสบตาที่ยาวนานก็ไม่เชิง สั้นก็ไม่ใช่ดำเนินอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดไป๋โหยวเกิงก็ขยับ เขายื่นมือขวาวางบนที่เท้าแขน แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

มือใหญ่ที่ผ่านความทุกข์ยากมาจนชุ่มโชกเต็มไปด้วยหนังไก่และจุดด่างดำ ช่างขัดกับชุดแพรปักบนกายเขาโดยสิ้นเชิง

“...ใต้เท้าหลี่ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว” ไป๋โหยวเกิงไร้รอยยิ้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องดุจเสียงกลอง

“ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว! ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว!” หลี่อู้ไม่ถือเนื้อถือตัว ประสานมือคารวะอย่างสบาย ๆ “ชื่อเสียงเล่าลือไม่สู้ได้พบตัวจริง ข้าเห็นนายท่านไป๋ครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาราวกับท่านเป็นท่านปู่ที่พลัดพรากจากข้ามานานหลายปี! มิสู้ข้าเรียกท่านว่าท่านปู่เสียเลย จะได้แสดงความสนิทสนมของเราสองคนด้วย—”

“ใต้เท้าหลี่ล้อเล่นแล้ว ขุนนางขั้นสองเรียกข้าว่าท่านปู่ ข้ารับไม่ไหวหรอก” ริมฝีปากของไป๋โหยวเกิงเผยรอยเยาะ “ใต้เท้าหลี่เดินทางมาไกล ข้าจึงเตรียมสำรับอาหารบ้าน ๆ ไว้หนึ่งโต๊ะ ที่นี่เป็นบ้านนอก อาหารมีไม่มาก หวังว่าใต้เท้าจะไม่ถือสา”