บทที่ 222 แต่เขามีชาติกำเนิดต่ำต้อย จนถึงบัดนี้…

บทที่ 222 แต่เขามีชาติกำเนิดต่ำต้อย จนถึงบัดนี้…

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นจูซีเดินทางลงใต้สู่เจียงหนาน และเป็นครั้งแรกที่นั่งเรือเดินทาง

บ่ายวันนั้นนางก็อาเจียนไปครั้งหนึ่ง วันรุ่งขึ้นก็อาเจียนอีกครั้ง วันที่สามนางกินอะไรไม่ลง ย่อมไม่มีอะไรให้อาเจียนออกมา ได้แต่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงที่โคลงเคลงไปมา ภาวนาเงียบ ๆ ให้ถึงหยางโจวโดยเร็ว

หลี่อู้ก็เดินทางทางเรือเป็นครั้งแรก แต่ไม่มีอาการเมาเรือเลยสักนิด ไม่เพียงยังคงคึกคักตามปกติ ถึงกับลงไปว่ายน้ำกับลูกเรือด้วย เสื้อผ้าเปียกโชกกลับมา ไม่ถึงสามวันเขาก็สนิทสนมกับคนบนเรือไปทั่ว

เช้าวันที่สี่ ก่อนฟ้าสาง เสิ่นจูซีรู้สึกว่าหลี่อู้ที่อยู่ข้างกายลุกขึ้นแล้ว

นางไม่มีเรี่ยวแรง จึงไม่ได้เรียกเขาไว้

ตอนเขากลับมาอีกครั้ง แสงตะวันก็สาดส่องเต็มห้องโดยสารแล้ว

กลิ่นหอมสดชื่นลอยอบอวลไปในอากาศตามจังหวะที่เขาก้าวเข้ามา

“ลุกมากินอะไรสักหน่อย” หลี่อู้เดินมานั่งข้างเตียง ใช้มือข้างหนึ่งประคองเสิ่นจูซีที่ใบหน้าซีดขาวขึ้นมา

เสิ่นจูซีเหลือบมองโจ๊กสาหร่ายทะเลในมือเขา กลิ่นคาวเฉพาะตัวของสาหร่ายสดทำให้ท้องนางปั่นป่วนขึ้นมา