บทที่ 217

บทที่ 217

ท้องฟ้าครึ้มไปด้วยเมฆดำไม่ต่างจากอารมณ์ของหลี่อู้ในยามนี้

เขานอนตะแคงอยู่บนแผ่นไม้สะอาดใต้ชายคา ยกไหสุราขึ้นกรอกปากอึก ๆ หลายคำ

บรรยากาศเช่นนี้ สมควรแต่งบทกวีสักบท

ทว่าเมื่อนึกถึงคนเพียงคนเดียวที่ชื่นชมผลงานชิ้นเอกของเขาได้ บัดนี้กลับไม่ได้อยู่ข้างกาย หลี่อู้ก็หมดอารมณ์แต่งกลอนไปเสียแล้ว

เขาจ้องมองท้องฟ้าที่อึมครึม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าฟ้ากำลังเยาะเย้ยเขา

“มองบ้าอะไรนักหนา!” หลี่อู้ถลึงตาด่าท้องฟ้า “เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฉีกเจ้าลงมาจากฟ้าแล้วเอาไปยัดหมอน!”

เมฆลอยก้อนหนึ่งบนฟ้าที่กำลังเฝ้าดูเรื่องสนุก ถูกหลี่อู้ด่าจนรีบหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลี่อู้ยังรู้สึกว่าไม่สะใจพอ จึงลุกขึ้นนั่งจากพื้นไม้ มองฟ้าพลางด่าพึมพำว่า

“เจ้าตบก้นหนีไปแล้ว เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าคนที่บ้านต้องอกสั่นขวัญแขวนแค่ไหน? ข้ากลัวถูกเจ้าพาลเดือดร้อนหรือ? ข้ากลัวว่าเจ้าจะถูกไอ้สารเลวใจดำคนนั้นแทะจนเหลือแต่กระดูกต่างหาก!”