กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 218
ไม่ทันรู้ตัว ต้นหอมหมื่นลี้ในลานจวนสกุลหลี่ก็แตกยอดเขียวอ่อน
หลังต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น ความวุ่นวายจากการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิเริ่มปัดเป่าเงามืดจากอุทกภัยที่ปกคลุมเหนือศีรษะชาวบ้านทั้งหกโจว เพื่อให้ชาวบ้านในสี่โจวที่ประสบภัยมีงานเลี้ยงชีพ เสิ่นจูซีจึงวิ่งวุ่นไปมาทุกวัน หลี่อู้เองก็พลอยต้องไปลงชื่อเข้าทำงานที่หน่วยราชการทุกวัน คอยเขียนคำสั่งอนุมัติอย่างมีเอกลักษณ์ของเขาแนบท้ายเอกสารจุกจิก
“ได้”
“ไม่ได้”
“อย่าหวังเสียให้ยาก”
“พล่ามบ้าอะไรของแม่เจ้า”
“เรื่องขี้เป็ดเท่านี้ยังต้องมาขอความเห็น ถ้าเช่นนั้นก็ให้ข้ารับเงินเดือนของเจ้าด้วยเสียเลยสิ”
ก่อนเป็นขุนนาง หลี่อู้เคยคิดว่าบนโต๊ะของใต้เท้าที่สวมชุดขุนนางในหน่วยราชการต้องมีแต่เรื่องสำคัญยิ่งใหญ่เกี่ยวข้องกับปากท้องประชาชน ครั้นได้มาเป็นขุนนางเสียเองจึงรู้ว่า เอกสารส่วนใหญ่บนโต๊ะขุนนางล้วนเป็นเรื่องว่าควรจับกุมคุณชายเจ้าสำราญที่ควบม้าทำร้ายคนหรือไม่ ควรเข้าไปแทรกแซงอย่างเด็ดขาดเมื่อคหบดีผู้มีอิทธิพลยึดที่นาชาวนาหรือไม่ เรื่องเล็ก ๆ ที่จะว่าจัดการง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก
นโยบายที่ส่งผลต่อปากท้องประชาชนจริง ๆ ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว หากไม่เกิดข้อเสียที่เห็นได้ชัด ก็ไม่มีใครยอมเสี่ยงเปลี่ยนนโยบายที่สืบต่อกันมาหลายสิบหรือหลายร้อยปี